ชีวิตบัดซบไม่เคยจบลงสำหรับตัวผม ทำงานไม่ได้ ไปเรียนไม่ได้ กินไม่ค่อยได้ เสียเงินค่าหมอ ค่ายาแพงบัดซบ เสียเวลา ได้แต่นอนทรมานผ่านไปวันๆ ไม่เข้าใจทำไมต้องเป็นกู ขอเข้าเรื่องเลยละกัน ความซวยแรก เป็นไข้หวัดใหญ่ ไข้ขึ้นเฉลี่ยที่ 37 - 38 กลางๆ บางทีถึง 39.8 ไม่อยากจะเอ่ย ตอนอยู่ไทยพ่อแม่เพื่อนฝูงดูแล พาไปรักษาตัวโรงพยาบาล การบริการดี แป๊บเดียวก็หาย แต่ที่นี่กลับไม่ใช่อย่างนั้น ผมต้องนอนรักษาตัวในบ้าน นอนขดนอนดิ้นน้ำตาซึมเพราะไข้ขึ้นสูงหนาวสั่นไปทั้งตัว ความซวยที่สอง ต่อมทอมซิลโตขึ้น เจ็บคอมากกินข้าวแทบไม่ได้แต่ก็ต้องได้ เพราะถ้าดื้อเหมือนตอนมีคนดูแลที่บ้านหรือพยาบาลเมิงตายแน่ไอ้ลูกคุณหนูกำมะลออย่างกู ความซวยที่สาม ไม่รู้ว่าไปทำเหี้ยอะไรกับใครไว้แมร่งแช่งให้กูมีฟันคุดชนิดพิเศษอาจจะไม่พิเศษสำหรับคนเคยเป็น แต่แมร่งพิเศษยิ่งกว่าใส่ไข่ใส่หมูแดงเพิ่มในคนอย่างกู ก็แมร่งเสือกไม่งอกออกมาปรกติสุขเหมือนฟันอื่นๆของกู แมร่งเสือกทำให้กูเสียวเจ็บแสบทรมาณซะเหลือเกิน แมร่งดันไปขึ้นตรงเหงือก เหงือกในสุดทั้งดุ้นพี่คุดขอจอง ! เย็ดโด้แมร่งคิดได้อะ เหงือกส่วนนั้นกูหายไปเกือบ 80% แทนที่ด้วยฝันคุดพิการหนึ่งซี่ ที่ว่าพิการเพราะมันไม่ธรรมดาลองนึกภาพฝันเราเอียงออกมา 45 องศา ดิแล้วพวกเมิงจะนึกภาพออก โอ้ยพระเจ้าช่วยกล้วยเชื่อม สามอาหารที่กล่าวมาไม่ได้มาอย่างละเดือนเหมือนประจำเดือนผู้หญิงนะก๊าบ แมร่งมาแบบการล้างแค้นครั้งยิ่งใหญ่ของเชื่อโรคแบคทีเรียและไวรัสต่างที่กูเคยฆ่าเผ่าพันธ์มันไปหลายร้อยล้านชีวิตหรือวันสิ้นโรคอะไรทำนองนั้น จน ณ วันนี้เรียกได้ว่ากูตายทั้งเป็น แดกไม่ได้จริงๆอ้าปากก็ทรมาณเคี้ยวก็โคตรทรมาณ เพราะผลกระทบมาจากเส้นประสาทต่างๆที่เหงือกเกิดการอักเสบและการขึ้นพิสดารของฝันคุด และไอ้จุดที่เล่าให้ฟังว่าเอียง 45 องศาที่กินเนื้อที่เหงือไปเต็มๆตรงนั้นมันไม่ใช่บ้านของฟันแต่มันเป็นบ้านของเหงือกกับแก้มด้านในเอาไว้เสียดสีเร้าโรมเวลาที่เราแดกข้าวกัน แต่แมร่งในเมื่อเหงือก ลื่นๆหายไปโดยกานแทนที่จากของอ่อนกลายเป็นของแข็งเอียง 45 องศา ปลายขอบฝันหยึกหยักสร้างเผื่อฉีกอาหารบดเค้ยวอาหาร ก็ได้สัมผัสกับแก้มด้านในของผมอย่างมามันทั้งในเวลาราชการและเวลานอกราชการ ( เพราะมันไม่ได้ถูกสร้างมาเผื่อแดกเนื้อแก้มของตัวผมเอง )ทำให้แก้มช่วงนั้นเยินไปตามๆกัน เมื่อตักอาหารเข้าปากได้ไม่มากและเคี้ยวได้ไม่ละเอียดสืบเนื่องจากความเจ็บปวดก็ทำให้เศษอาหารค่อนข้างชิ้นใหญ่ผ่านการกลืนลงไปยังกระเพาะเปลเปลี่ยนเปงพลังงานให้ร่างกายต่อไป แต่เอ๊ะเดี๋ยวก่อน ! มันไม่ได้จบแค่นั้นสำหรับผม ก่อนจะกลืนเศษอาหารลงไปกระเพาะ(จริงๆควรเรียกว่า ชิ้นอาหาร )ก็ต้องผ่านช่วงลำคอ ซึ่งมันเป็นความซวยครั้งที่สองที่ไม่แพ้ความซวยใดๆทั้งสิ้น เพราะว่ามันจำเป็นในการใช้ชีวิตประจำวันของทุกๆคนมากๆและตลอดเวลา ก็คือช่วงหลังลิ้นลงไปและต่อมทอมซิลที่เป็นปัญหาของผม คอของผมเจ็บมากๆแม่แต่การกลืนน้ำลาย แต่นี่กูต้องแดกชิ้นข้าว( ไม่ใช่เศษข้าว )โอ้วอีเหี้ย ! คนอะไรจะซวยอย่างละเดือนไม่ได้รึไงว่ะ แมร่งน่าจะส่งเอกสารมาถามกูก่อนเลยว่าจะจ่ายสดหรือผ่านบัตรอีออน แมร่งเล่นหวดเต็มที่ให้กูเลย ยิ่งกว่าเดวิด เบ๊กเฮม หวดจากหน้าประตูฝังเข้าโกลได้อะ อีเหี้ย สุดติ่งมากๆๆๆๆๆ ! เอ้าลองคิดภาพกันดูเวลาคุณเจ็บคอแดกอะไรกันบ้างได้ไม๊หละนั้นหละให้คิดแบบง่ายๆเปงพ่อไม่ต้องมาเปรียบเทียบกับผมมากว่าเจ็บแค่ไหน แต่รับรองว่าเจ็บกว่าใครๆ เพราะคิดว่าคงเป็นแผลในช่องคอด้วยถึงได้ทรมานขนาดนี้กลืนทีน้ำตาเล็ดที และความซวยชิ้นใหญ่หลวงคือไข้ขึ้นสูงชนิดที่ว่าทำอะไรไม่ได้เลยได้แต่นอน นอนแล้วก็นอนทรมานและก็ต้องผ่านกระบวนการทรมาณทั้งหมดที่กล้าวมา ทั้งการเคี้ยวและการกลืน ........

เป็นยังไงกันบ้างครับกับบทความอันใหม่ล่าสัดอันนี้ ถ้าไม่เปงเองคงไม่รู้หรอกว่ามันทรมาณแสนสาหัสสากันขนาดไหน ยังไงผมก็ขอให้ทุกๆคนปราศจากโรคภัยไข้เจ็บนะครับ ( การไม่มีโชคลาภใดๆเลยเป็นลาภอันประเสริฐยิ่งครับ )

ปล.ผลพวกจากฟันคุดตอนนี้เริ่มทำให้เกิดมีอาการบวมตามขอบด้านในของฝันบนทั้งหมดครึ่งฝั่ง น่ากลัวจริงๆ